“Een laatste verhaal” geschreven door een gast in hospice Bronnerhof

“Een laatste verhaal” geschreven door een gast in hospice Bronnerhof

Begin juni kwam de 93-jarige mijnheer Winkels als gast binnen in hospice Bronnerhof. Ondanks het feit dat hij nog geen 3 weken te gast was geweest toen hij op 20 juni stierf, heeft hij toch een onvergetelijke indruk nagelaten. Zijn lichaam was erg verzwakt, maar hij was nog zeer vief van geest en vol humor. Zijn ogen schitterden nog en hij was enorm geïnteresseerd in de hele gang van zaken in Bronnerhof. Alle gasten worden in Bronnerhof op handen gedragen, maar voor mijnheer Winkels had iedereen al snel een extra zwak. Hij had als jongeling journalist willen worden, maar de oorlog had noodgedwongen een streep door die ambitie gehaald. Wel had hij een belangrijk deel van leven korte verhaaltjes geschreven over wat hij en zijn uit vijf kinderen bestaand gezin allemaal zoal meemaakten. Uit het leven gegrepen goed geschreven verhaaltjes vol humor, die getuigden van een grote opmerkzaamheid en gevoeligheid. Na enkele dagen, toen hij en zijn familie zich in Bronnerhof al helemaal thuis voelden, gaf hij aan nog een laatste verhaaltje te willen schrijven over zijn komst naar Bronnerhof. Eerst wou hij alles weten over Bronnerhof en nam hij, als een echte journalist, een van de vrijwilligers een heus interview af. Daags erna begon hij met schrijven. Hij had gehoopt de door zijn familie recent voor hem aangeschafte laptop voor dit doel nog te kunnen gebruiken, maar zijn gezondheid liet dit niet meer toe. Met heel veel moeite schreef hij op papier in een aantal etappes het onderstaande verhaal. Het relaas is eigenlijk niet helemaal af gekomen, maar toch willen we wat hij nog op papier heeft kunnen vastleggen, met medeweten, van de familie graag openbaar maken. Mijnheer Winkels was, zoals elk mens, bijzonder, maar hij was toch wel extra bijzonder. De vrijwilligers van Bronnerhof zullen hem niet gauw vergeten.

 

Verhuisd op mijn oude dag en mijn verblijf in hospice Bronnerhof in Born

Kort na de viering van mijn 93e verjaardag, gebeurde wat ik daarvoor in het geheel niet gedacht had. Ik was al langer ernstig ziek, maar ik wilde toen zelf geen gehoor meer geven aan de wens van de huisarts om nogmaals een operatie te ondergaan, waardoor ik voor altijd met een slang in mijn mond opgescheept zou zitten. Het was mooi geweest, maar het was wel niet meer mogelijk om langer thuis op mijn flat verzorgd worden. Na enig overleg werd besloten om mij over te brengen naar hospice Bronnerhof. Ik had geen idee wat een hospice eigenlijk was, maar op een zonnige, warme maandag in juni vertrok ik spoorslags uit Stein. Ik werd hartelijk uitgeleide gedaan door drie van mijn buurvrouwen en op straat, terwijl ik al in de auto van mijn schoonzoon Martin zat, nog door de buurmannen en een echtpaar dat even verder dan mijn buren woonde. Na een tijdje rijden kwamen we aan in Born bij het in een voormalig klooster gevestigde hospice. Mijn dochters Geraldine en Marlou hadden een aantal persoonlijke spulletjes al in een mooie kamer een plekje gegeven. Het welkom daar was geweldig! Ik werd heel hartelijk opgevangen door twee vrijwilligers en een verpleegster van Buurtzorg. Mijn dochters zijn nog enkele uurtjes bij me gebleven en toen naar hun resp. huizen teruggekeerd. Rond zes uur werd mij in de keuken een met liefde door een vrijwilligster van de kookploeg klaargemaakt middagmaal voorgezet en maakte ik kennis met een van de medebewoners van Bronnerhof. Even daarna kwamen er weer twee nieuwe vrijwilligers, die de avonddienst deden, en die brachten me terug naar mijn kamer en hebben me in bed geholpen. Al na enkele uren voelde ik me eigenlijk al op mijn gemak en sliep ik al snel.

Eigenlijk ben ik de dagen daarna van de ene verbazing in de andere gevallen. Ik ben niet optimistisch over de algemene gang van zaken in ons land. Ik zie veel zaken met lede ogen aan en ik ben hierover gewoon pessimistisch geworden. Mijns inziens zitten we steeds meer gevangen in een maatschappij van leugen, bedrog en eigenbelang boven gemeenschapsbelang. Er is zoveel onheil te zien en te horen, dat je er soms horendol van wordt. Het samenwerkingsverband in Bronnerhof van zo’n 80 vrijwilligers en enkele verpleegkundigen van Buurtzorg heeft mij echter aangenaam verrast. In mijn ogen zijn het allemaal idealisten. Ze hebben mij en mijn familie geweldig opgevangen en elke wens wordt van de lippen afgelezen. Ik kan er alleen maar de loftrompet over hun steken en ik hoop dat nog enige tijd te kunnen blijven doen.

barbour pas cher barbour pas cher barbour pas cher barbour pas cher barbour pas cher peuterey outlet peuterey outlet peuterey outlet peuterey outlet peuterey outlet canada goose pas cher canada goose pas cher canada goose pas cher canada goose pas cher canada goose pas cher canada goose pas cher woolrich outlet online woolrich outlet online woolrich outlet online woolrich outlet online woolrich outlet online woolrich outlet online off white shoes outlet off white shoes outlet off white shoes outlet off white shoes outlet off white shoes outlet off white shoes outlet Fjllraven Kanken backpack Fjllraven Kanken backpack Fjllraven Kanken backpack Fjllraven Kanken backpack Fjllraven Kanken backpack Fjllraven Kanken backpack stone island outlet stone island outlet stone island outlet stone island outlet stone island outlet woolrich outlet piumini woolrich outlet moncler outlet moncler outlet piumini moncler outlet moncler outlet online peuterey outlet peuterey outlet oil paintings pop canvas art